حالا نشسته زیر آفتاب نیمدار صبحی ابری، چشم هایش را بسته و صدای قمری های پشت پنجره را گوش می کند.
حالا بی خیال هر رویای تازه ای ست تا پاشیده شود به دیوارهای دود گرفته ی اتاق، و می داند عمر این همه عشقمرّه گی و عشقمُردگی به پایان نخواهد رسید...
دل یخ کرده اش را ریخته توی شیشه، درش را محکم بسته و گذاشته اش روی گنجه، برای قشنگی... دیگر کدام رود؟ کدام دریا؟ دیگر کدام اقیانوس نا آرام؟
حالا نشسته زن، با مرگ آرام چشم های خشکش تمام دنیا را زار می زند؛ بی که آب از آب تکان بخورد حتی...
کوتاه بگویم سخن
این بار:
مترسک فرتوت خشم شما
حریف گنجشک های باغ من
نخواهد شد؛
بیهوده رقص می کنید
با دست ها و پنجه های چوبی تان
در باد...
سلام عزیزم،
این آخرین نامه ست
که آتش می زنم
در باد...
ملالی نیست،
خوبم،
- اما
تو باور نکن!-
بوی شور اشک می دهد
دهانم
و تهران
غم انگیز است...
در عمق چشم های خندان تو
جا مانده ام انگار...
...
سلام عزیز دلم،
راستی
"آه" نمی کشم دیگر
"تلخون" مُرد؛
حالا کنار درخت پیر زیتونی
آرام خفته ست...
من هم کنار شب نشسته ام
بی تو،
ستاره فوت می کنم
تا صبح...
حالا تمام شهر را هم که بگردی
از نامه های پوچ شب های بیداری ام
چیزی نمانده به جا...
[هق هق!]
دیگر نسخه های کهنه نمی پیچد برایم
فالگیر،
"جای زخم هایم
خوب شدنی نیست"
این را خودش ته فنجان عمر من
خوانده ست...
تجویز کرده دست هایم را
-محکم-
بفشارم روی پلک های دنیا،
تا جیغ زاری بی صدای مرا
با چشم های دریده ی بی شرمی شان
یک وقت نشنوند...
...
باشد عزیزکم،
ممنون برای هرچه ندارم،
تقصیر تو نبود؛
[هق هق!]
یک شب اگر کنار خیال من بیدار ماندی،
قلبت اگر تپید،
چشمت اگر به آسمان خسته ی غمگین افتاد،
نام مرا بیار؛
جادوی کهنه ی این همه بی عشقی
باطل شود مگر...
باشد عزیزکم،
این برگ آخر است
که شعله می کشد
در باد...
به جنگ خونی خورشید و
مرگ ماه
پشت پنجره،
- من درد بوده ام؛
چیزی نمانده به قتل شعر سکوت
بر بستر صدا،
- تو خواب دیده ای؛
چیزی نمانده به صبح...
[]
از درد این همه تردید که می بافم و
از مرگ این همه شادی
که می شکافم
- تنها تو می توانی-
(هیهات!)
خلاصم کن ظالم؛
طعنه می زند برق نگاهت
به تیزی خنجر،
خلاصم کن
ای عشق
ای دوردست ترین...
اینجا زمان به بزم زخم های من
ایستاده
و وزن سکوت تو
بر شانه های من است...
چیزی نمانده به صبح،
به انعکاس پوچی قلبم
و صبح روزی شوم
که انتظار تلخ حضور تو را
تکرار می کند؛
- تو خواب مانده ای؛
چیزی نمانده به هیچ...دلتنگی های آدمی را
باد...
آه، خانم بیکل!
در به دری های آدمی را
باران...
از آسمان امید بریده ام،
دلمردگی های آدمی را اما
طوفانی ای کاش،
پایانی...
به خشکسالی نامهربانی چنین سرسخت
بیا بباریم ای اشک،
-جاری شویم در رگ هستی ابرهای سرد-
بیا بنوازیم ساز سرخ دهانی
که در سکوت منجمد آسمان بخیل
جز درد و فقر و فغان و سرود رنج
شعری نخوانده است...
تو نمی دانی!
همه اش که بساط غزل نمی شود و
گل سرخ و
نارنج؛
و همانا خدا سوسک را آفرید
که سرد و موذیانه وخشک
نازل شود از ملکوت استریل شده اش
و ما را یاد خیلی مسائل بیندازد.
ما نیاز داریم به سوسک،
به بن لادن،
به شیطان رجیم - که همه چیز زیر سر اوست-
ای امان...!
همه اش که مهتاب نمی شود و
ترانه و لبخند؛
این ها نیمی از زندگی ست - نیمه ی کمترش،
و خیلی مسائل خوب دیگر هم هست
که همه اش شغل انبیاست
و تو نمی دانی...!
همیشه که ریش تراشیده نمی شود و
موی شانه زده،
گاهی هم به کمی "احمدی نژاد" نیاز داریم،
نداریم؟!
... ... ...
پ.ن. این را چند روز بعد از موفقیت غرورآفرین رییس جمهور محبوب نوشتم. امروز دوباره پیدایش کردم بعد از سه سال و اندی بهره وری از خدمات بی شائبه ش در حق دهان ملت.
به افتخارش، همه با هم، سه روز سکوت...!
" بیا پنجره ها را ببند
دست های مرا ببند و
دهان مرا ببند
باز به هر سو که بنگرم
تو آوازی خواهی شنید!"
سید علی صالحی
بگذار بگذرد شب از کنار من،
با چشم های پر ستاره ی برّاق
-چون کولیان دشت-
بگذار
تا
بگذرد شب...
[]
در من زندانی مغمومی هست
که شادی هایش را
آن سوی میله های فراموشی
جا گذاشته ست؛
[بیا لبان بکر مرا آبستن کن
به لبخندی گرم...]
[]
در من درخت مغمومی هست
که در پاییز همیشگی برگ هاش
به گنجشک های کوچک آسمان باز
غبطه می خورد؛
[آه، بیا بگذریم بر جاده های جهان،
بیا بگریزیم امشب
به راه کهکشان...]
آسمان می بینم
و ابرهای تاریکی
که روی بغض های تو را
پوشانده ست؛
زمینی می بینم
که به قدم های خسته ی تو
عادت دارد
و قلبی
که از خراش مکرر عشق های
مصنوعی
در سینه ات
می ترکد...
درد کشیده ای دخترم،
دخترک بیچاره ام،
من این را
از شکل مبهم یک زخم
بر گلوی نازکت
دریافته ام...
من خیابانی می بینم
و تو را
که عشق خیرات می کنی
به کودکان نابالغ پر تزویر
و زخم می شوی.
آوار می بینم و شانه هایت
را
و مردی
که به آوازهای سکوت تو
عاشق است؛
کلمات را بر حنجره ی تو نمی
درد
و در قلبش
هزاران نی لبک غمگین
تعزیه می خوانند.
عاشق می شوی دخترم؛ ...
... ...
آه، نمی ترسی از سیلاب
اشک های نیمه شبت؟
نمی ترسی دخترک غمگینم؟
...
کافی ست،
کافی ست،
در این فنجان طلسمی تلخ
هست
که در چشم های تو
در چشم های عشق تو
می شکند...
...
بروم،
بروم دیگر،
تنم از سردی این وهم معلق
یخ زد...
