دلم عجیب می گیرد این روزها...
می خواهم برگردم...
شاید از آغاز... همه چیز را مرور کنم باز...
می روم سراغ قدیم، نوشته هایم را هی دوباره می خوانم، نمی دانم، نشانه ای، چیزی...
تا وقتی آزاد شوم، اینجا، کهنه به کهنه، نو می شود...
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
عزیزترین،
خسته ام از تحمل هر روز و شب... نه بار انسان ها را به دوش کشیده ام ، نه طوق حماسه بر گردن دارم؛
در می مانم از وحشت روزهایی که پشت عشق های خاکستر شده پنهان کرده ام. در می مانم از هراس انسانی که منم، انسانی که گویی من نبوده ام.
عزیزترین،
خاطره ها پشت آینه خاک می خورند؛ انکار نمیشوند، مرا میشکنند؛ فراموش نمی شوند، فریاد نمی شوند...
ذوب می شوم مثل نا باوری برفی که پا بر آن می گذاری...
نه، نه خیش رسالتی را بر زمین می کشم، نه گاو آهن آرمان بشری را به کمر بسته ام؛ با خودم بیگانه ام، با انسان بیگانه ام...
تو را جان پناه رنج های هزار ساله نمی خواهم، دلاویزترین، تا بخار نشده ام مثل اشکی که روی سینه ات چکیده، تا ویرانی مرا ندیده ای _ مثل دردی که آوار می شود روی ذهنت، مثل جان دادن گاوی، گوسفندی که به احترام دیگری می کشند، یا چه می دانم، سرم پر از الفاظ بی معنی ست؛ شاید مثل پر کشیدن یک آه کوتاه باشد وقتی دلت تنگ می شود برای کودکی هایی که به یاد نمی آوری _ تا ندیده ای، پلک هایت را ببند و خاطره ی پریشانی چشم هایم را به سالنامه ی دلتنگی هایت اضافه کن _ همان که صفحه هایش شکل جوهر باران خورده داشت، همان که خودت برایم خواندی، جلدش انگار قرمز بود، نبود؟ _
تو را سایه گاه روزهای بی امید نمی خواهم؛ آفتاب را در خود کشته ام...
تا خاک نخورده ای پشت آینه، کنار تنهایی من، چشمهایت را ببند و از این همه آوار عبور کن!
24 اردىبهشت، 1384
+ نوشته شده در سی ام اردیبهشت 1385 توسط
تارا.ا
|
شال مرا بده!
می خواهم از چکه ی خورشید بر تنم
داری بنا کنم؛
داری به طول تلخی امسال،
داری که قطر گردن مردانه ی غمم
در تنگ رج به رج آغوش بی ریاش
بی تاب و تب شود...
هان عشق دست و پا شکسته،
عشق ناگزیر،
یک در میان و بی خیال
پرواز می کنی!
...........................
...........................
...........................
...........................
کابوس دیشبم از کوچه می گذشت
خمیده،
پا کشان،
مسلول،
در نیمه باز پنجره فریاد می زدم:
"آی،
پیرمرد پست!
در جامه دان برهنگی ات
هیچ رنگ هست؟!"
در سکسکه ی سرفه های بی خودش
پای می فشرد.
محبوب من،
غزل به مشت و
یِأس در نگاه،
اشعار گیج مرا
خام،
می جوید...
"ممنونم ای زمین!
آهنگ عاشقانه های گمت
لحظه ای سترگ،
بر ذره ذره ذره ی اندام خسته ام،
رقص لذیذ مرتعشی
چال می کند!"
- مرد چکش به دست،
بر لطف بی شقیقگی آهن صبور،
هی پتک می زند...! -
...........................
...........................
...........................
...........................
آی،
ای تمامی الفاظ پر شرنگ،
خاموش!
بی صدا!
محبوب بی نوای من،
امشب،
بی خواب می شود...
+ نوشته شده در بیست و هفتم اردیبهشت 1385 توسط
تارا.ا
|
در آغاز،
یک هیچ ِ بزرگ بود
دَلََمه بسته
بر دیواره ی بی ذهنی ِ وسیع ِ جمجمه ای گیج.
تکه تکه
جنین وار،
در خود تکثیر می شد
و انعکاس ِ هیاهوی سکوت را
به بی بانگی ِ خاموش ِ یک بی چارچوب
می کوبید.
[]
در آغاز،
- یا کمی بعد تر-
یک هیچ ِ بزرگ،
به عصیان ِ بی جمجمگی ِ منکسر،
به خیانت ِ بی چارچوب اندیشید؛
[]
اراده ی زمین واقع شد،
هیچ
من شدم،
عصیان
تو.
کلمه
عبارت شد،
جنین
انسان؛
و مخمل ِ گل سنگ
صخره را
به خرد شدگی ظریفی بدل کرد.
[]
خیانت
تو شدی؛
من،
هیچ،
معلق،
گیج…
[]
پرنده ای نبود،
عدم
آغاز شد،
بی دَلمه،
بی دیوار،
و من
در خوشی ِ جنایت ِ نگاه ِ تو
مغروق،
به جستجویِ جنین ِ خون آلود ِ یک حس
حباب های ریه ی پر آبم را
به اشاره ی ناخن ِ بی مروّت ِ انگشتی
تهدید می کردم.
[]
معجزه به دنیا آمد،
جنگل ها رویید،
آسمان زایید،
و تو،
مدام،
چون بغض ِ متوالی ِ سکس و سیگار
می ترکیدی…
[]
عشق
من شدم،
شک
تو.
یخ
من،
آتش
تو،
عشق
تو،
آینه
تو؛
من
در تو تکثیر شدم
- نه بسان جنینی مسلول،
یا زایده ای زگیل وار،
که می روید و می افتد -
چون آن نخستین کس
که چهره ی خود را
در نگاه ِ چشمه باز شناخت…
[]
نسیم وزیدن گرفت،
آغاز،
بی پایان شد.
عدم،
مسکوت ماند.
+ نوشته شده در هفدهم اردیبهشت 1385 توسط
تارا.ا
|
شعری نمانده دیگر...
هر چه نگاه می کنم اشک همان اشک است و غم همان غم.
از بوسه ی سرخ سیگار بگویم یا نقش تازیانه بر سپیدی انحنای باریک کمرگاهش؟
کتاب ها نوشته ند، کیست که بخواند؟!
در ذهن آشفته ی زن با زنگوله ی کوچک ظریفی، تعبیه بر زنجیر مرغوب پیچیده بر قوزک های دردناکش، آواز رسواگر زنگ به ماندن، ایستادن و گندیدن می چربد.
تیستو، تیستو، کجایی تا لوله ی تفنگ هاشان را به جادوی لمس باریک سبز انگشتانت، غرقه در گل کنی؟
ای تمام قصه های کودکی، کجایید تا درد پوست ترکاندن و زاییدن، به پایان خوش بی خیالتان، در چشم بر هم زدنی، از یاد شسته شود؟
مردی نمانده دیگر...
تا چشم کار می کند کودکان الکن بی درد، با کاردها و نارنجک هاشان، از عشق حرف می زنند. از گنداب و عشق و زن، از گلوها و پستان های بریده، از بازوهای سپید و زنگوله و قوزک های نا توان...
ماهی نمانده دیگر...
تا چشم کار می کند گرگان دیوانه رو به آسمان می تابند؛
و آنجا که چشم را دیگر یارای دیدن نیست، کفتارها در سوراخ تاریک مسلسل های بی شمار، ضیافت خون و باروت و لاشه را پای کوبانند...
تاریکی در جهان زوزه می کشد،
تیستو، پطرس، ای تمام کودکان بی انگشت، آتش این همه درد چرا جایی را روشن نمی کند؟
+ نوشته شده در ششم اردیبهشت 1385 توسط
تارا.ا
|