............................
............................
............................
در من هنوز
نفس می کشد زنی،
در من هنوز
رمه های احساس را
شبانی هست...
[]
یَکُلیا*،
خواهر خونی من،
- برهنه،
سرگردان،
در دشت های اورشلیم -
به دیدار تو می آیم؛
به زنگوله ی زرین رسوایی هام
گوش بسپار...
[]
آنکه رگ های اعتماد مرا جوید
نه خدا بود
نه پدرم
نه شبان بی قرار گلّه های بی شمارش؛
به معبد وجدان مَنگ انسان
من،
گردن به مسلخ قضاوت سردی سپرده ام...
[]
یکلیا،
خواهر دشت های آوارگی م،
آنکه جامه بر تنم درید،
آنکه زنگوله ی رسوایی به قوزکم آویخت،
کودکی بیش نبود،
که بی قرار از جاده های اکتشاف بلوغ تازه رس تنش
باز می گشت...
دریغا،
درد من از حقارت سلاخانی ست
که ستمگرانه مرا ذبح می کنند...
[]
یکلیا،
یکلیا،
اما هنوز زنی در من است،
زنده
از آن رو که رنج می کشد،
و مغرور
بدان سبب که بار زیستن اش را
کسی بر دوش نمی برد...
_________________________________________
*یَکُلیا(YAKOLIYAA) "یکلیا و تنهایی او" نوشته ی "تقی مدرسی" سال 1333
دختر شاه اورشلیم که به فرمان پدر به جرم هماغوشی با چوپانی آواره ی دشت ها شد؛
جامه بر تنش دریدند، زنگوله ای به پایش نهادند تا نگاه هیچ مومنی بر وی نیفتد.