" بهار حضور توست
بودن توست..."
مارگوت بیکل
شب است.
ترانه ای برای دست هایت ندارم،
هر چه هست
دلواپسی ست و
دلتنگی و
دلمردگی ...
هر چه هست
دل من است و
تمام آنچه ندارم
تا کنار تو باشم...
شب است.
بی هیاهو و
چروکیده و
مهتاب مرده ...
و من
به رویاهای سیّال زیر پلک های خفته ی تو،
به تمام یاخته های تنت
فکر می کنم،
و دست هایت
که در دست من نیست ...
شب از تو سرشار است،
- از غیاب تو،
و ترانه های کوچک آبی رنگی
که در امتداد گونه هایم
جریان دارند ...
من از بیداری سرشارم،
و شب
با نام تو عجین شده ست؛
من از نام تو
سرشارم،
از گناه نخستین،
- دهان دست های تو
بر دهان دست های من،
و ارتکاب به عشقی
که از آن من نبود ...
شب با گناه و مهتاب گرفتگی
عجین شده ست ...
در غیاب تو همه چیزی راکد است،
همه چیزی انتظار می کشد،
و من از سکوت بیزارم ...
در غیاب تو
همیشه سردم است
و دلم برای آفتاب تنگ می شود
که بر شانه هایت نشسته ست و
دزدانه می خندد ...
جادّه ها انتظار نمی کشند،
به مرگیدن دور شدن
یا اشتیاق بازگشتن
تن می سپارند
و جریان می یابند ...
من حسرتی تمام جادّه های زمین ام؛
من حسرتی تمام اشیایی هستم
که تو لمسشان کرده ای ...
این که اعتراف بزرگی نیست،
هست؟!
گفته بودم،
گفته بودم دیوانه ام،
نگفته بودم؟!