گفته بودم دیوانه ام، نگفته بودم؟!

 

 

به علی سعادت شاعر

 

با نخستین شلیک ابرهای پاییزی

کش بیایم و چکه کنم بر دیوارهای کوچه،

                           مثل طرح یک شعار؛

 

یا نه،

مثل بی حوصلگی غمگنانه ای

پخش شوم توی هوای اتاق،

و هی بوی غصه بیاید و

                              دلتنگی؛

و دلم هوای کودکی هام را بکند

توی جلگه،

که تمام کوچه ها را بدوم و

                                  نارنج بچینم،

برای خودم و

گربه ی جَلد چشم عسلی

که پوزه اش را بچسباند به ش و

                                          نا امید

                                                  برگردد...

 

بیا بخوابیم ارمیا؛

و تا آخر دنیا خواب ببینیم...

 

من خواب نارنج و شلیک ببینم،

تو خواب مسجد شاه و سینما سپیده...

 

من هی بمیرم و متلاشی شوم

                                     بر سنگفرش کودکی هام و

بوی شیرین نیشکر پخش شود توی شرجی؛

 

تو

مدام دلت بلرزد و

دلواپس دیوانگی و پس کوچه های پایتخت

                                                      در سکوت

                                                      نارنج سوا کنی...

 

نه؛

بیدار شویم دیگر،

پیامبر پیاده روهای لگد خورده ی جوانی هام؛

آدمیزاد را ببین،

چه خواب آلود و خسته

                             دهن درّه می کند،

و تو هی سکوت می کنی و

                                    من

انگار که با بوق اسرافیل

کنار گوش های دنیا ایستاده ام

                                        و هی فوت می کنم...

 

بیدار شویم دیگر،

با چشم های باز و مبهوت هم

                                      می شود به دیوار یک رویا

                                                                      پاشیده شد...

 

تمام این قرص های کوچک بی رحم را

- که به تکه های رنگی یک توهم می مانند -

به سلامتی گوش های نا شنوای آدمیزاد

                                                  قورت می دهم

با نیم لیوان

              اتانول و یخ،

تا بوی گندیدگی این بغض در گلو

به نیمه شب های کوچه

                               سرایت نکند...

 

زود باش ارمیا،

باید بیدار شویم،

چیزی نمانده به شلیک آسمان و

                                          انفجار چشم هام؛

چون "مرده باد"ی کشــــــــدار بر دیوار

سرخ و سیاه و غلیظ،

خیره می شوم به دهن درّه ی حریص آدم ها

و دلم

       توی جلگه

- هنوز -

می دود و جیغ می کشد؛

 

- "سه نخ قرمز عقابی لطفاً!"

 

و رویای نارنج ها و پوزه ها

توی هوای اتاق

                   پخش می شود...

 

 

صدای ویولن می آمد...

نشسته بود کنار پنجره و دلش می خواست آن آهنگ فرانسوی "ناتالی" را بلد باشد و همه اش را به صدای بلند بخواند...

تا چند دقیقه ی دیگر مرد به خیابان اصلی رسیده بود و او تمام کوچه را پرواز می کرد تا بهش برسد و -با حالت خنده داری که فقط خودش می فهمید- بگوید: "سلام!"؛ حتماً همین حالا داشت از مغازه ی کوچک آن طرف خیابان یک پاکت سیگار می خرید...

چشم هایش را بست و لبخند زد، باز یاد گندم و آبشار افتاده بود توی دامنه های زاگرس، و باران تازه داشت بند می آمد...

سوت زنان پنجره را بست و آمد تا طبق معمول اولین روپوشی را که به دستش می رسد تنش کند؛ همیشه دستش به همان یکی می خورد!

همینطور که خودش را توی آینه برانداز می کرد یادش افتاد که سال ها پیش به دوستی گفته بود: "رها کردن و رها شدن مال قصّه هاست." و حالا قصّه ای بود که کسی برای دیگری تعریف می کرد...

شال آبی پر رنگش را سرش کرد و تمام کوچه را دوید تا به مرد بگوید دیروز نقاشی جدیدی کشیده، و چقدر دلش آلاسکای پرتقالی می خواهد که بنشیند زیر آفتاب و پیش از آنکه آب شود با لذت گازش بزند!

صدای ویولن می آمد...

صورتش پر از خنده بود...

 

تو ندیدی!

روزی که دست های زبر کسی بر تنم سُرید، خورشید بی تفاوت یک عصر خوابالود در چشم های درشت تو می سوخت، و ندیدی دستی که جامه های کودکی مرا به جادوی تاریک شهوتی سر سخت پاره پاره کرد...

تو ندیدی...

آن روزها که در هیاهوی بازارهای سرگیجه و تهوّع، تنم از دست ها و نگاه ها، نگاه ها و تن ها، تن ها و دهان ها می گریخت، و من پرنده ی کوچک بوسه هایم را به تیغ دندانه دار بلوغی تلخ سر می بریدم...

یادت نیست...

نه...!

روزی که حسّ ساده ی دوست داشتن، بزرگترین گناه من شد، و پیکر مرتعش ترسیده ی مرا به تازیانه ی حبس و ناسزا رام می کردند، - درست همان روز بود- جهان به اعماق اقیانوسی یخزده فرو رفت و من دیدم که به جسم کوچک یک ماهی غمگین حلول کرده ام؛ با فلس های خشک نقره ای رنگی که لمس عاشقانه ی هیچ دستی را در نمی یابد...

نبودی تو، در کوچه های تاریک شهر، گم کرده بودمت...

...

من مرده بودم و تمام سهم من از عشق، آلت سخت جانورانی بود که در مغزم فرو می رفت و شیره ی مرا می مکید...

باور نمی کنی؟

ندیدی مردانی را که در میان ران های من شاعر می شدند و در ازدحام خیابان، قاتل...

تو هیچ ندیدی،

عروسک کهنه ی مو آبی،

با تیله ی درخشان چشمان مبهوت ات؛

آن روز عصر، من از فراز تپّه های دوردست کودکی م، به عمق درّه های مه زده ی سالخوردگی پرتاب می شدم...