این هدیه ام را
سارق قلبم
هذیانم
شکنجه ی جانم
عزیزم
عشقم
بپذیر،
شاید
دیگر
هیچ گاه
هیچ چیز
نسرودم.
و.مایاکوفسکی
من گریه کردم
قابله ی پیر لبخند زد
سال هزار و سیصد و جنگ بود
و گل های کاغذی
به تهدید خمپاره
گُر گرفتند.
مادرم
در تشویش ابدی
فرو می رفت
و خواهرم
با نخستین پیراهن سیاهش
تیرگی شب های بلند آن سال را
تقاص می داد.
سال هزار و سیصد و نوحه بود
هزار و سیصد و رقّت،
و من
عزادار کلاغ های یخ زده
ترانه ی نمور بادها و سرما را
به آسمان بی پرنده ی مسلول
تقدیم می کردم.
بزرگ می شد تن من
با شیر خشک کوپنی
با برنج و روغن کوپنی
با خنده های شیرین تعاونی،
و پاهای برهنه ی کودکی ام
در مزارع سوخته ی نیشکر
پینه می بست.
سال هزار و سیصد و زخم بود
هزار و سیصد و ضجّه
هزار و سیصد و شب،
من پوست می ترکاندم
و مجروح می شدم
چشم های خشک خیابان
به تنم می نگریست
و سینه های نو رسم را
در مشت های حریص هرزگی خویش
اندازه می گرفت.
حصارها به آسمان رسیده بودند،
پدرم
به خواب های خستگی ام راه می یافت
و زهدان بلوغ من
دختران رنج او را باردار بود...
بهار نمی آمد
کسی مهربان نمی شد،
سال هزار و سیصد و رکود بود
هزار و سیصد و وقفه،
من به خیرگی مرگیده ی یک حزن
مبتلا شدم
و لالایی قمری ها را
از یاد بردم.
زمین به چرخش گنگی
پای می فشرد
و روز و شب
تکرار ساده ی اشک و کابوس بود.
مادرم
بوی ریکا و بنزین می داد
خواهرم
مرد شده بود
و من
کنار بغض های همیشه
انتظار می کشیدم.
چه سالی بود؟
هزار و سیصد و عاشقی
هزار و سیصد و سکوت
هزار و سیصد و مکافات،
من هضم میشدم در معده ی نگاه ملامت بار مادرم،
من تف می شدم به صورت جندگی،
و تاب می آوردم...
زمان خوابیده بود
در ساعت دیواری
و معصومیت
با گونه های گل انداخته از شرم
به تبعید می رفت.
من شعله می کشیدم از خشم
و کلمات
از رگ های گسسته ی تنم
چکه چکه
پر می کشیدند...
صدا
در من
مرده بود
و عفونت
به عشق های مفلوک من
راه می یافت.
هزار و سیصد و سر در گمی بود،
کسی مرا می بوسید
مادرم گریه می کرد
و پیکرم
بر بسترهای تاریک شهوت
غلتانده می شد.
خواب
راه چشم های مبهوت مرا
گم کرده بود
و من
با دهانی سرد از سکوت
و پلک هایی متورم از نابینایی
به ویرانی خود
خیره شدم
به کودکان گریان خود
خیره شدم
و به سایه ی خمیده ام بر دیوار
خیره شدم.
سال نو بود
سال هزار و سیصد و مرگ
هزار و سیصد و هق هق،
رانده شده بودم از لبخند
و کسی
مرا
به یاد
نمی آورد.
همان سال بود،
من
سراپا رخوت
عاشق شدم
عشق بی اختیار
عشق بسته بندی شده
عشق سریال های تلویزیون.
من
عشقم را
بلعیدم
سال شگفت زدگی بود
ما
یکدیگر را
بالا آوردیم
سریال تمام شد
و من
پلک هایم را
گشودم.
تقویم کهنه ای
از رنج
در دست داشتم
و کسی
بر سپیدی موهایم
آرام
شانه می کشید...