بگذار بگذرد شب از کنار من،
با چشم های پر ستاره ی برّاق
-چون کولیان دشت-
بگذار
تا
بگذرد شب...
[]
در من زندانی مغمومی هست
که شادی هایش را
آن سوی میله های فراموشی
جا گذاشته ست؛
[بیا لبان بکر مرا آبستن کن
به لبخندی گرم...]
[]
در من درخت مغمومی هست
که در پاییز همیشگی برگ هاش
به گنجشک های کوچک آسمان باز
غبطه می خورد؛
[آه، بیا بگذریم بر جاده های جهان،
بیا بگریزیم امشب
به راه کهکشان...]
آسمان می بینم
و ابرهای تاریکی
که روی بغض های تو را
پوشانده ست؛
زمینی می بینم
که به قدم های خسته ی تو
عادت دارد
و قلبی
که از خراش مکرر عشق های
مصنوعی
در سینه ات
می ترکد...
درد کشیده ای دخترم،
دخترک بیچاره ام،
من این را
از شکل مبهم یک زخم
بر گلوی نازکت
دریافته ام...
من خیابانی می بینم
و تو را
که عشق خیرات می کنی
به کودکان نابالغ پر تزویر
و زخم می شوی.
آوار می بینم و شانه هایت
را
و مردی
که به آوازهای سکوت تو
عاشق است؛
کلمات را بر حنجره ی تو نمی
درد
و در قلبش
هزاران نی لبک غمگین
تعزیه می خوانند.
عاشق می شوی دخترم؛ ...
... ...
آه، نمی ترسی از سیلاب
اشک های نیمه شبت؟
نمی ترسی دخترک غمگینم؟
...
کافی ست،
کافی ست،
در این فنجان طلسمی تلخ
هست
که در چشم های تو
در چشم های عشق تو
می شکند...
...
بروم،
بروم دیگر،
تنم از سردی این وهم معلق
یخ زد...
