سلام عزیزم،
این آخرین نامه ست
که آتش می زنم
در باد...
ملالی نیست،
خوبم،
- اما
تو باور نکن!-
بوی شور اشک می دهد
دهانم
و تهران
غم انگیز است...
در عمق چشم های خندان تو
جا مانده ام انگار...
...
سلام عزیز دلم،
راستی
"آه" نمی کشم دیگر
"تلخون" مُرد؛
حالا کنار درخت پیر زیتونی
آرام خفته ست...
من هم کنار شب نشسته ام
بی تو،
ستاره فوت می کنم
تا صبح...
حالا تمام شهر را هم که بگردی
از نامه های پوچ شب های بیداری ام
چیزی نمانده به جا...
[هق هق!]
دیگر نسخه های کهنه نمی پیچد برایم
فالگیر،
"جای زخم هایم
خوب شدنی نیست"
این را خودش ته فنجان عمر من
خوانده ست...
تجویز کرده دست هایم را
-محکم-
بفشارم روی پلک های دنیا،
تا جیغ زاری بی صدای مرا
با چشم های دریده ی بی شرمی شان
یک وقت نشنوند...
...
باشد عزیزکم،
ممنون برای هرچه ندارم،
تقصیر تو نبود؛
[هق هق!]
یک شب اگر کنار خیال من بیدار ماندی،
قلبت اگر تپید،
چشمت اگر به آسمان خسته ی غمگین افتاد،
نام مرا بیار؛
جادوی کهنه ی این همه بی عشقی
باطل شود مگر...
باشد عزیزکم،
این برگ آخر است
که شعله می کشد
در باد...